Şiir olsaydım keşke,
Her mısramda derinden vursaydım okuyanı,
Sade bir şiir olsaydım,
Şairin gönlünü kağıda boşaltsaydım...
Sevda olsaydım keşke,
Ansızın çıkıp konsaydım,
Zavallı bir insanın kalbine..
Uykusuz gecelere sebep olsaydım..
Gece olsaydım keşke,
Güneşe inat, ay ile sevişseydim,
Sevdayı , sevdalanan kalpleri delirtseydim,
Alkolü arkadaş belleseydim.
Alkol olsaydım keşke,
İçtin mi dertleri kederleri ortaya dökseydim,
Bazen de unuttursaydım tüm boktan şeyleri,
Müzikle beraber , doyasıya içilseydim...
Şarkı olsaydım keşke,
Notalarımı bıçak gibi saplasaydım
Bir deli şairin bir o kadar da deli şiirini,
Melodiyle birleştirip
Aşkları harmanlasaydım...
Ama ben yağmur oldum...
Fırtınayla ortaya çıkıp, rüzgarla savruldum...
Bir gözyaşıyla karışıp,
Aşkı için dolan gözlerden, dudaklara süzüldüm...
Sonra deniz oldum,
Dalgalarımla taşlara kayalara sevdayı vurdum...
Okyanuslara karıştım,
Nice sevdaları , nice kıtalara taşıdım...
Ben bir yara oldum,
Şairin gönlündeki sızlayan yara..

Maziye dalarım zaman zaman,
Yıkık umutlara , sonsuz sevdalara bezenmiş
Mazlum bir kalp hayal ederim..
Faili meçhul bir cinayettir bu...
Sevgiyle kudurmuş , acıyla kavrulmuş
Zavallı bir yürektir bu.
Apansız sönmüştür ateşi ,
Gelip geçmiştir bu şerefsiz sevdaların
Hain mermileri.
Delirmişçesine, kudurmuşçasına, son bir umutla,
Yeniden çarpmak ,
O büyük yangını tekrar başlatmak için,
Son bir çaba verir,
Lakin yara mühimdir..
Öyle kolay değildir yeniden harlanmak,
Marazlanmak kara bahtına karşı...
Ansızın susuverir yürek,
Kuytuda bir yelkovan kuşu havalanır,
Harmanladığı sevgi tüylerini,
Mavi semadan bırakır...
O an tekrar kanlanır ,
Fakat mecali , o eski deliliği kalmamıştır.
Buruktur , hem de onanmaz bir şekilde...
Olmaz, sevemez tekrar hiçbir şeyi,
Kalır bir yerlerde o serseri merminin izi,
Keşke silebilseydi o vahşi geçmişi...

Ben ateşte yanan meşeyim,
Ben çayda eriyen şekerim,
Ben yazmaktan tükenmiş bir kalemim,
Umarım hiçbir şey anlamamışsındır...

Hep biz şiir yazıp yürek yakacak değiliz ya. Artık sevdiğim şarkılar ve şiirleri yazayım biraz. Zülfü Livaneli'nin bestesiyle Ahmet Çuhacı'nın şiiri yardımcı olsun bize....

Bir şafaktan bir şafağa
Bir akşamdan bir akşama
Merhaba demeden daha
Bu gitmeler gitme değil.

Eğil salkım, söğüt eğil
Bu benimki sevda değil
Eğil yağmur, rüzgar eğil
Bu benimki sevda değil.

Eğil dalga, bükül demir
Güzelliğin gerçek değil
Pencerem kör, kapım kitli
Bu bendeki seyir değil.

Çağrışım yaptırmalı bu şiir sana ,
Bilmelisin...
Senin için çırpınan bu genci ,
Görmelisin...
İçinde yanan kor kor ateşi ,
Hissetmelisin...
Sen de en az benim kadar ,
Sevmelisin...
Yüzünde tatlı bir tebessüm oluşmalı şimdi ,
Gülmelisin...
:)

Gece 2:30 da kaybettim yüreğimi...
Haince bir saldırıydı bu.
Ayışığı planlamıştı ,
Yıldızlar şahidimdi..
Önce bembeyaz bir martı kondu
Sahildeki kocaman kayaların üstüne,
Ardından acıklı bir türkü
Radyodan duyuldu...
İlk kurşunu,
Orda yedi zavallı yüreğim.
Dedim ya, her şeyi ay ışığı planlamıştı...
Bir vapur belirdi uzakta,
Kayaların üstündeki martı gibi
Bembeyaz vapur , bembeyaz ışıkta,
Aşk gibi parıldıyordu.
Yüreğime ikinci darbeyi vurdu.
Dayanmakta güçlük çekiyordu artık,
Ta ki bulutların da
Bu planın içinde olduğunu öğrenene kadar...
Sıcacık gecede önce bir şimşek çaktı,
Ardından sicim gibi yaz yağmuru başladı.
Gözyaşlarımın ıslatamadığı yüreğimi ,
Yağmur ıslattı.
Ayışığı planlamıştı bu haince saldırıyı...
Hazırlıksız yakalanmıştı yürek.
Ey deli çocuk,
Sevdayı anlaman için,
Şair mi olman gerek?

Haykırırcasına yazmak geliyor içimden...
Kalbimin dellendiği şu anlarda
Yazamamak , sevdamı
Yirmi dokuz tane latin harfine dökememek,
İçimi burkuyor.

Yazamıyorum...
Ey beyaz sayfa!
Oysa ki ne umutla çıkmıştın karşıma ,
Ey kurşun kalem!
Kendini bana teslim etmiştin...
Bu deli çocuğun bir o kadar da deli yüreğine,
Tercüman olmak için..
Nice kelimelerden , nice anlamlar oluşturmak için,
Okunduğu anda kalplere bıçak gibi saplanan ,
Bir şiir yazmak için...

Olmadı be kağıdım kalemim,
Yapamadık bu sefer...