Aşk bir şimşek gibi,
Şimşek kadar kısa,
Şimşek kadar derin,
Şimşek kadar hızlı,
Ve bir şimşek kadar korkutucu...
Karşılıksız aşk bir fırtına gibi,
Fırtına kadar savurgan,
Fırtına kadar yıkıcı,
Ve bir fırtına kadar arkasına bir şey sağ koymayan..
Ben ise bir yağmur gibi..
Şimşekle başlayan,
Fırtınaya dönüşen
Yağmur kadar ıslak
Yağmur kadar hüzünlü
Ve bir yağmur kadar bitkin...

Akdeniz gecelerinden bir gece,
Kıyılara vuran kara dalgalar,
Dalgaların ıslığı sanki
Çocukluğumun çığlığı...
Kükredim, coştum
Bozuldu sahillerin ıssızlığı..
Hey gidi günler hey
Neydi o günler ney...
Küçük teknemiz Marmara'da
Rotamız Büyük Ada,
Çaparinin ucunda çırpınan çipura
Hedef yeni ufuklara...

Bu gece ben susacağım
Akdeniz konuşacak sana
Dalgalarıyla taşıyacak
Bir tutam aşkımı
Çakıl taşlarıyla boğacak
Bir dalga boyu sevdamı..
Kalbimdeki şey şu an tam olarak bir gizem
Ah şu yüreğime bir dur diyebilsem
Kalbimden geçenleri sana söyleyebilsem
O güzel rüyayı tekrar görebilsem...
Bir bahar geçmişti zaten
Bu zavallı yüreğimden
Şimdi bir koca gizem
Geçebilir mi bilmem
Acının alkole kavuştuğu bir yerden
İki çift söz söylebilmem mümkün mü ki zaten...

Uyu güzel gece, uyu..
Rüyana girsin kutup yıldızı...
Kayan yıldız ninni olsun sana...
Gece lamban ay olsun...
Uyu güzel gece.. Uyu...
Bir sen bir ben bir de bu şehir kaldık uyanık zaten..
Sen de uyu ki, yalnızlığın dibine vurayım.
Sabaha tanımayacak nasılsa beni bu ,
Derdi dağlardan büyük koca şehir...
Bari bırak da, onla başbaşa kalayım..
İçimdeki boşluk, senin olan gökyüzünden
Çok daha büyük çünkü...
Senin elbet bir sonun var güzel gece..
Ama benim mutsuzluğumun, umutsuzluğumun
Ve her nasılsa,
Bir tutam sevdamın;
Ne yazık ki bir sonu yok...
Senle paylaşamam, sen beni anlayamazsın çünkü..
Seni hiçbir zaman yalnız bırakmayan kutup yıldızın var..
Şu anda tam olarak gözümün içine bakan,
Beni efkara boğan kocaman bir mehtabın var..
Ama bu şehir anlar beni..
Anlar anlamasına da, sadece sen olduğun zaman anlar...
Çünkü sen gittiğinde, tanımaz beni bu şehir...
Oyalanır bir şekilde..
Varsın oyalansın, neticesinde o da yalnızdır...
Bırak onla beni, paylaşayım işte
Derdimi, efkarımı, kederimi...
Sen uyu mışıl mışıl.. Dinleme beni...
Sen dinledikçe ben kötü oluyorum..
Sen duydukça dalgalanıyorum, esiyorum..
Sen bana şöyle baktıkça yukardan
Ben, erim erim eriyorum...
Bırak beni gece, uyu artık...
Nasıl olsa sabaha tanımayacak beni bu şehir,
Bırak da onunla yalnızlığımı paylaşayım...

Daha tam donmamış buzda,
İsyankar bir su damlası olur ya hani,
Bir sağa bir sola salınır,
Çıkamaz,Bir yere gidemez..
Sevda işte böyle bir şeydir..
Kalpte, mantığa inat duran,
İnsanı yaylım ateşi gibi,
Bir yandan bir yana savuran
Tüm sıcaklığı ile,
Donmamak için direnen
Zavallı bir su damlasıdır...
Hani bir mucize olur,
Çıkar ise o damla, buz kesmiş yürekten
Usulca süzülüp o mahur gözlerden
Peşisıra düşer yere, okyanuslara karışır,
Bir umut nehri olur son durağı,

Hayata karşı, sevdaya karşı
Hani bir eşkıya ağasına isyan eder
Dağa çıkar ya,
Ben de öyle isyan etmişim...
Eşkıya olmuşum anlayacağın..
Elimde domuz kurşunlu pompalı tüfek yok ama
Zehir gibi bir Türkçe ile,
Ucu hafif kırık, kalemtraşı bıçak olan bir kalem var.
Eşkıya nasıl yol keser ya,
Ben kalbimin önünü kesmişim öyle
Eşkıya ganimeti toplamış,
Ben kırık sevdamın sağa sola saçılmış parçalarını almışım..
Hani şurda ayakta kalmaya çalışan bir yürek var ya
O yüreğin temeline dinamiti çakmışım...
Senin anlayacağın,
Hani eşkıya ölünce yıldız kayarmış ya,
Ben yaşarken hayatı kaydırmışım...

Söylemek lazım her şeyi
İçinden gelenleri
Gelmeyenleri...
Sevdiğini söylemek lazım
İçinde kalırsa eğer
Darlanırsın, sarar seni hüzün ve keder
Yersin kendini..
Acabalar, yoksalar, belkiler
Önce kalbini
Sonra beynini yer...
Söyle ki zehir aksın içinden
Söyle ki ferahlasın gönül
Söyle seviyorsan eğer
Geç olur yoksa vakit
Delirirsin..
Olur da söyleyemezen eğer...
Şair olursun zaten..